عدالت آموزشی در عصر دیجیتال

عدالت آموزشی در عصر دیجیتال، یکی از چالش برانگیزترین و در عین حال حیاتی ترین موضوعات در نظام های تعلیم و تربیت نوین است. با گسترش سریع فناوری های اطلاعاتی و ارتباطی، فرصت های بی نظیری برای همگانی سازی دانش و کاهش محدودیت های زمانی و مکانی فراهم شده است؛ اما هم زمان، پدیده ای تحت عنوان «شکاف دیجیتال» ظهور کرده که می تواند نابرابری های آموزشی را تشدید کند. این مقاله با هدف واکاوی ابعاد مختلف عدالت آموزشی در زیست بوم دیجیتال، به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه دسترسی نابرابر به ابزارهای هوش مصنوعی، اینترنت پرسرعت و سواد رسانه ای، میان دانش آموزان مناطق برخوردار و کم برخوردار فاصله ایجاد می کند. روش پژوهش در این مطالعه به صورت توصیفی_تحلیلی است و یافته ها نشان می دهد که صرف فراهم کردن سخت افزار، تضمین کننده عدالت نیست؛ بلکه بازنگری در برنامه های درسی، شخصی سازی یادگیری با استفاده از الگوریتم های هوشمند و توانمندسازی معلمان در به کارگیری ابزارهای دیجیتال، ستون های اصلی برقراری مساوات در عصر جدید به شمار می روند. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی باید با اتخاذ رویکردهای جامع نگر، زیرساخت های لازم را به گونه ای توزیع کنند که فناوری نه به عنوان یک امتیاز برای قشر خاص، بلکه به عنوان یک حق عمومی برای شکوفایی استعدادهای تمامی یادگیرندگان عمل کند. تحقق عدالت در این پارادایم، مستلزم عبور از نگاه صرفا فنی و حرکت به سمت اخلاق دیجیتال در آموزش است تا از به حاشیه رانده شدن گروه های آسیب پذیر جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: عدالت آموزشی ، عصر دیجیتال ، شکاف دیجیتال ، فناوری های نوین آموزشی ، یادگیری الکترونیکی ، فرصت های برابر یادگیری.