بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر خلاقیت دانش آموزان در فرآیند یادگیری

پیشرفت های شگرف در حوزه هوش مصنوعی، پارادایم های سنتی آموزش را با چالشی جدی و در عین حال فرصتی بی نظیر روبه رو کرده است. مقاله حاضر به بررسی تاثیرات چندگانه ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی بر خلاقیت دانش آموزان در فرآیند یادگیری می پردازد. پرسش اصلی این است که آیا هوش مصنوعی به عنوان یک کاتالیزور برای نبوغ انسانی عمل می کند یا موجب تنبلی ذهنی و کاهش اصالت در ایده پردازی می شود. این پژوهش با نگاهی تحلیلی نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند با ایفای نقش «هم سازگر»، موانع مهارتی و فنی را از پیش پای دانش آموز برداشته و به او اجازه دهد تا بر سطوح عالی تر تفکر، یعنی تحلیل و ترکیب، تمرکز کند. ابزارهای مولد با ارائه بازخوردهای آنی و ایجاد محیط های یادگیری شخصی سازی شده، تفکر واگرا را در دانش آموزان تحریک کرده و جسارت آزمون و خطا را افزایش می دهند. با این حال، یافته ها هشدار می دهند که اتکای افراطی به خروجی های الگوریتمی بدون در نظر گرفتن تفکر انتقادی، ممکن است به «یکسان سازی خلاقیت» و رکود قوای تخیل منجر شود. نتایج این مطالعه بر اهمیت نقش معلم در جهت دهی به استفاده از هوش مصنوعی تاکید دارد؛ به گونه ای که این فناوری نه به عنوان منبع نهایی پاسخ، بلکه به عنوان ابزاری برای توسعه افق های فکری به کار گرفته شود. در پایان، مقاله پیشنهاد می دهد که سواد دیجیتال و تفکر الگوریتمی باید به بخشی جدایی ناپذیر از برنامه های درسی تبدیل شود تا دانش آموزانی تربیت شوند که نه تنها مصرف کننده، بلکه معماران خلاق در دنیای مبتنی بر هوش مصنوعی باشند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش مصنوعی ، خلاقیت دانش آموزان ، فرآیند یادگیری ، تکنولوژی آموزشی ، تفکر واگرا ، شخصی سازی آموزش ، سواد دیجیتال.