نقش ارتباط موثر معلم–دانش آموز در ایجاد و ارتقای پیشرفت تحصیلی

ارتباط معلم و دانش آموز، به عنوان زیربنایی ترین و کیفی ترین عنصر در اکوسیستم آموزشی، نقشی تعیین کننده و چندوجهی در سرنوشت تحصیلی و حتی شخصیتی فراگیران ایفا می نماید. این پژوهش کیفی-تحلیلی، با هدف واکاوی عمیق و نظام مند سازوکارهای تاثیرگذاری رابطه موثر معلم–دانش آموز بر پیشرفت تحصیلی، فراتر از نگاه ساده انگارانه به تدریس فنی صرف، حرکت کرده و این پیوند را به عنوان یک «سرمایه عاطفی-اجتماعی» بنیادین مورد کنکاش قرار می دهد. یافته ها به وضوح نشان می دهد که ارتباطی که مبتنی بر اعتماد متقابل، احترام عمیق، همدلی حقیقی و انتظارات مثبت باشد، تنها یک متغیر تسهیل کننده محیطی نیست، بلکه خود به عنوان یک «بستر فعال و پویای یادگیری» عمل می کند که مستقیما بر مولفه های شناختی، انگیزشی و رفتاری دانش آموز تاثیر می گذارد. چنین رابطه ای، امنیت روانی لازم برای ریسک پذیری فکری را فراهم ساخته، احساس تعلق و ارزشمندی را تقویت نموده، درونی سازی انگیزش را ممکن ساخته و در نهایت، گذار از یادگیری سطحی به یادگیری عمیق و پایدار را تسهیل می نماید. در این مقاله، پس از تشریح ابعاد مفهومی این ارتباط، مکانیسم های دقیق تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی، موانع موجود در مسیر شکل گیری آن، و راهکارهای کاربردی مبتنی بر پژوهش های نوین بین المللی ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

ارتباط موثر ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان