تاثیر تشویق و قدردانی غیرمادی معلم بر انگیزش دانش آموزان دبیرستانی

این مقاله مروری با هدف تحلیل و سنتز یافته های پژوهشی موجود درباره تاثیر شیوه های تشویق و قدردانی غیرمادی معلمان بر انگیزش دانش آموزان دوره دوم دبیرستان انجام شده است. انگیزش تحصیلی به عنوان موتور محرکه یادگیری، نقشی محوری در موفقیت و پشتکار دانش آموزان ایفا می کند و معلمان از طریق تعاملات خود می توانند بستر این انگیزش را فراهم یا تضعیف نمایند. تمرکز این مرور بر روی پاداش های غیرمادی و ناملموس همچون تحسین کلامی اصیل و خاص، بازخورد توصیفی مثبت، توجه غیرکلامی، واگذاری مسئولیت و ایجاد فرصت برای خودابرازی است که مستقیما نیازهای روان شناختی نوجوان را مورد خطاب قرار می دهد. بر اساس چارچوب نظری خودتعیین گری استدلال می شود که اینگونه قدردانی، با ارضای نیازهای شایستگی، استقلال و ارتباط، به تقویت انگیزش درونی و درونی سازی انگیزش بیرونی منجر می گردد. مقاله همچنین به بررسی اشکال عملی این راهبردها در کلاس درس و مکانیسم های تاثیر آن بر پیامدهایی مانند افزایش خودکارآمدی، پشتکار تحصیلی و مشارکت فعال می پردازد. در عین حال، چالش های پیشرو از قبیل تفاوت های فردی دانش آموزان، خطر تورم تحسین و موانع ساختاری مانند تراکم کلاس و فرهنگ آموزشی متمرکز بر نمره مورد بحث قرار گرفته است. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که آگاهی و به کارگیری هوشمندانه، اصیل و متنوع این شیوه ها توسط معلمان، باوجود چالش ها، ابزاری موثر و ضروری برای غنی سازی محیط یادگیری و پرورش انگیزهای پایدار در دانش آموزان دبیرستانی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، تشویق غیرمادی ، دانش آموزان دبیرستانی ، روابط معلم و شاگرد ، تئوری خودتعیین گری