بررسی ضرورت به کارگیری روش های نوین یاددهی و یادگیری

آموزش و پرورش به عنوان یکی از بنیادی ترین نهادهای اجتماعی، نقشی تعیین کننده در رشد همه جانبه فرد و توسعه پایدار جامعه ایفا می کند. تحولات سریع علمی، فناوری و اجتماعی در دنیای معاصر، ضرورت بازنگری در اهداف، روش ها و ساختارهای نظام آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی ضرورت به کارگیری روش های نوین یاددهی و یادگیری و نقش محیط آموزشی مطلوب در بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با بهره گیری از روش مروری و تحلیل منابع علمی معتبر، به بررسی مفاهیم یادگیری، عوامل موثر بر آن، نقش تعاملات کلاسی و جایگاه معلم در رویکردهای نوین آموزشی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری فرایندی فعال، تعاملی و چندبعدی است و تحقق یادگیری عمیق مستلزم قرار گرفتن دانش آموز در مرکز فرایند آموزشی، ایجاد محیطی امن و حمایتی و استفاده از روش های نوین تدریس است. همچنین نتایج حاکی از آن است که تعاملات مثبت معلم–دانش آموز و دانش آموز–دانش آموز، انگیزه تحصیلی، مشارکت فعال و یادگیری معنادار را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. با وجود این، موانعی همچون تراکم کلاس ها، کمبود امکانات، نگرش های سنتی و ضعف در آموزش حرفه ای معلمان، اجرای موثر این رویکردها را با چالش مواجه ساخته است. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت حمایت های ساختاری، توانمندسازی معلمان و توجه هم زمان به تمامی عناصر نظام آموزشی به منظور ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادیگیری ، روش های نوین ، معلم ، دانش آموز