بررسی رابطه سبک های دلبستگی با اختلالات رفتاری دانش آموزان

دلبستگی به عنوان یکی از مفاهیم بنیادین در روان شناسی رشد، نقش مهمی در تبیین سلامت روان و رفتارهای سازگارانه یا ناسازگارانه کودکان و نوجوانان ایفا می کند. سبک های دلبستگی که در تعاملات اولیه کودک با مراقبان اصلی شکل می گیرند، الگوهای پایدار هیجانی، شناختی و رفتاری را ایجاد می کنند که می توانند در طول زندگی فرد تداوم یابند. پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه بین سبک های دلبستگی و اختلالات رفتاری دانش آموزان انجام شده است و بر نقش پیش بینی کنندگی هر یک از سبک های دلبستگی در بروز اختلالات رفتاری درونی سازی شده و برونی سازی شده تمرکز دارد. مرور یافته های پژوهشی نشان می دهد که دلبستگی ایمن به عنوان یک عامل محافظتی، با کاهش مشکلات رفتاری، افزایش تنظیم هیجانی و بهبود روابط اجتماعی همراه است. در مقابل، سبک های دلبستگی ناایمن، به ویژه دلبستگی اضطرابی و آشفته، با افزایش میزان اختلالات رفتاری، مشکلات هیجانی، پرخاشگری و نافرمانی مرتبط هستند. نتایج حاکی از آن است که شناسایی سبک های دلبستگی در سنین مدرسه می تواند نقش مهمی در پیشگیری، تشخیص زودهنگام و طراحی مداخلات روان شناختی موثر داشته باشد. توجه به دلبستگی در برنامه های آموزشی، خانوادگی و درمانی می تواند گامی موثر در ارتقای سلامت روان و کاهش اختلالات رفتاری دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، سبک های دلبستگی ، اختلالات رفتاری ، دانش آموزان ، تنظیم هیجان ، سلامت روان