نقش آموزش فراگیر بر رشد اجتماعی کودکان و دانش آموزان

آموزش فراگیر، با قرار دادن کودکان با ویژگی ها و توانمندی های مختلف در کنار یکدیگر در محیط های یادگیری مشترک، نه تنها یک رویکرد آموزشی بلکه یک بستر قدرتمند برای رشد اجتماعی است. این مقاله با روش مرور تحلیلی، به بررسی سازوکارهایی می پردازد که از طریق آنها آموزش فراگیر بر رشد اجتماعی کودکان تاثیر می گذارد. یافته ها نشان می دهد که کلاس های درس فراگیر با فراهم آوردن فرصت های غنی و طبیعی برای تعامل، همکاری و دوستیابی، به طور معناداری به تقویت مهارت های ارتباطی، همدلی، کار گروهی و حل تعارض در تمامی کودکان کمک می کنند. این محیط ها با کاهش پیش داوری ها و طبیعی سازی تفاوت ها، به رشد «شناخت اجتماعی» و شکل گیری هویت اجتماعی مثبت و منعطف تر می انجامند. اگرچه اجرای موثر این رویکرد با چالش هایی چون آمادگی معلمان و نگرش های اجتماعی مواجه است، اما راهکارهای عملی در سطح کلاس، مدرسه و نظام آموزشی می تواند آن را به تحقق پیوند بزند. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که سرمایه گذاری در آموزش فراگیر، در حقیقت سرمایه گذاری در ایجاد جامعه ای فراگیرتر، همدل تر و دارای سرمایه اجتماعی غنی تر است.

کلیدواژه ها:

آموزش ، رشد اجتماعی ، همدلی ، جامعه پذیری