بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی روزمره از طریق روش های عملی و بازی محور در کودکان با نیازهای ویژه

مهارت های زندگی روزمره شامل مجموعه توانایی هایی است که افراد برای مدیریت زندگی شخصی، اجتماعی و محیطی خود نیاز دارند. کودکان با نیازهای ویژه، به دلیل تفاوت های جسمی، ذهنی یا هیجانی، در یادگیری این مهارت ها با چالش های بیشتری مواجه هستند و اغلب نیازمند روش های آموزشی متناسب با توانایی های فردی خود هستند. آموزش سنتی مهارت های زندگی، عمدتا بر آموزش نظری و مشاهده ای تمرکز دارد که برای این کودکان کم اثر بوده و انگیزه یادگیری را کاهش می دهد. در مقابل، آموزش عملی و بازی محور به کودکان امکان می دهد مهارت ها را از طریق تجربه، تعامل و سرگرمی یاد بگیرند و در محیطی امن تمرین کنند. این مقاله با هدف بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی روزمره از طریق فعالیت های عملی و بازی محور بر کودکان با نیازهای ویژه تدوین شده است. روش تحقیق مرور سیستماتیک مقالات علمی و تحلیل تجربیات اجرایی بوده و داده ها از مطالعات انجام شده در مدارس و مراکز توانبخشی کودکان با نیازهای ویژه جمع آوری شده است. یافته ها نشان می دهند آموزش عملی و بازی محور باعث افزایش مهارت های خودمراقبتی، مهارت های اجتماعی، شناختی و حرکتی، کاهش وابستگی به مراقبین و افزایش اعتمادبه نفس و استقلال کودکان می شود. این روش ها با نیازهای فردی هر کودک قابل تطبیق هستند و می توانند نقش موثری در توانمندسازی کودکان با نیازهای ویژه داشته باشند. مقاله همچنین به بررسی چالش ها، محدودیت ها و راهکارهای عملی اجرای برنامه های آموزش مهارت های زندگی از طریق بازی می پردازد و پیشنهادات کاربردی برای معلمان، والدین و متخصصان توانبخشی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

کودکان با نیازهای ویژه ، مهارت های زندگی روزمره ، آموزش عملی ، بازی محور ، استقلال