مقایسه آموزش سنتی و آموزش مبتنی بر فناوری در یادگیری مبحث دستگاه های بدن انسان

آموزش مبحث دستگاه های بدن انسان در مدارس و دانشگاه ها همواره با چالش های بصری سازی مفاهیم پیچیده و انتزاعی مواجه بوده است. در روش های سنتی، اتکای اصلی بر کتاب های درسی دو بعدی، نمودارها، و حداکثر استفاده از مولاژهای ثابت است که اغلب برای نمایش دینامیک های عملکردی (مانند جریان خون، تنفس، یا فرآیند عصبی) کافی نیستند. این محدودیت ها، درک عمیق دانش آموزان از ارتباطات پیچیده میان اندام ها و سیستم های بدن را دشوار می سازد و منجر به یادگیری سطحی و مبتنی بر حفظ کردن می شود. پژوهش حاضر به مقایسه اثربخشی روش آموزش سنتی در برابر آموزش مبتنی بر فناوری (شامل واقعیت افزوده/مجازی، مدل های سه بعدی تعاملی، و شبیه سازها) در انتقال دانش و تقویت مهارت های مفهومی مربوط به دستگاه های بدن می پردازد. یافته ها نشان می دهد که آموزش مبتنی بر فناوری، با فراهم آوردن امکان مشاهده درون سازها، دستکاری مجازی سیستم ها، و تجربه یادگیری همه جانبه، به طور قابل توجهی بر درک فضایی، انگیزه تحصیلی و حفظ بلندمدت اطلاعات در دانش آموزان تاثیر مثبت دارد. با این حال، اجرای موفق این رویکرد نیازمند غلبه بر چالش هایی نظیر دسترسی نابرابر و آموزش تخصصی معلمان است. این مقاله در نهایت، اتخاذ یک رویکرد ترکیبی را به عنوان موثرترین راهکار برای آموزش زیست شناسی انسانی توصیه می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر فناوری ، دستگاه های بدن انسان ، آموزش سنتی ، واقعیت مجازی ، یادگیری تعاملی.