بررسی عوامل روانشناختی موثر بر علاقه مندی دانش آموزان به درس علوم

علاقه مندی دانش آموزان به درس علوم نقش اساسی در یادگیری فعال، انگیزش تحصیلی و عملکرد علمی آنان دارد. پژوهش های روانشناسی تربیتی نشان می دهند که علاقه تحصیلی پدیده ای چندبعدی است که تحت تاثیر عوامل روانشناختی، نقش معلم و محیط یادگیری شکل می گیرد. این مقاله با رویکرد مروری به بررسی این عوامل می پردازد و چارچوب های نظری مرتبط با علاقه به علوم را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهند که انگیزش درونی، خودکارآمدی، کنجکاوی، هیجانات مثبت و نگرش تحصیلی از مهم ترین عوامل روانشناختی تاثیرگذار بر علاقه دانش آموزان هستند. نقش معلم در این میان، از طریق ایجاد حمایت عاطفی، بازخورد سازنده، طراحی فعالیت های معنادار و سبک تدریس فعال، کلیدی است. همچنین، محیط یادگیری غنی، مشارکتی و تجربی، شامل امکانات فیزیکی، فعالیت های گروهی، تعامل مثبت با همسالان و ارتباط با زندگی واقعی، زمینه رشد علاقه و انگیزش را فراهم می کند. چارچوب های نظری مانند نظریه خودتعیین گری، نظریه انتظار–ارزش، نظریه خودکارآمدی، مدل رشد علاقه و نظریه هیجانات پیشرفت، تعامل میان عوامل روانشناختی و محیط یادگیری را تبیین کرده و نشان می دهند که علاقه پایدار زمانی شکل می گیرد که دانش آموز درگیر فعالیت های شناختی و هیجانی مثبت شود و تجربه موفقیت و ارزشمندی را کسب کند. این مرور تاکید می کند که طراحی محیط آموزشی و مداخلات روانشناختی معلم، به اندازه ویژگی های فردی دانش آموزان، در پرورش علاقه به علوم موثر است.

کلیدواژه ها:

علاقه تحصیلی ، انگیزش درونی ، خودکارآمدی ، محیط یادگیری ، هیجانات تحصیلی