بررسی میزان آمادگی معلمان برای استفاده از هوش مصنوعی در تدریس

گسترش سریع هوش مصنوعی در نظام های آموزشی، نقش معلمان را در فرآیند تدریس و یادگیری به طور بنیادین دگرگون کرده است. استفاده موثر از این فناوری نوظهور، بیش از هر عامل دیگری به میزان آمادگی معلمان وابسته است. این مقاله با هدف بررسی سطح آمادگی معلمان برای به کارگیری هوش مصنوعی در تدریس، به تحلیل ابعاد مختلف این آمادگی می پردازد. در این چارچوب، مولفه هایی نظیر آگاهی مفهومی از هوش مصنوعی، سطح سواد دیجیتال، نگرش حرفه ای معلمان نسبت به فناوری های نوین، میزان اعتماد به کارآمدی ابزارهای هوشمند، و همچنین نقش حمایت های نهادی و سیاست های آموزشی مورد توجه قرار گرفته اند. مرور پژوهش های اخیر نشان می دهد که اگرچه بسیاری از معلمان نگرش مثبتی نسبت به ظرفیت های هوش مصنوعی در بهبود کیفیت آموزش دارند، اما در عمل با چالش هایی مانند کمبود آموزش های تخصصی، فقدان تجربه عملی، نگرانی های اخلاقی و ابهام در نقش حرفه ای خود مواجه هستند. این شکاف میان نگرش مثبت و آمادگی عملی، یکی از موانع اصلی ادغام موثر هوش مصنوعی در تدریس محسوب می شود. نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که آمادگی معلمان صرفا به مهارت های فنی محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از عوامل فردی، سازمانی و ساختاری را در بر می گیرد. در نهایت، مقاله بر ضرورت طراحی برنامه های توسعه حرفه ای هدفمند، بازنگری در سیاست های آموزشی و ایجاد زیرساخت های حمایتی تاکید می کند تا زمینه لازم برای توانمندسازی معلمان در عصر هوش مصنوعی فراهم شود.

کلیدواژه ها:

آمادگی معلمان ، هوش مصنوعی در آموزش ، سواد دیجیتال ، نگرش معلمان ، توسعه حرفه ای