جایگاه بازی وسرگرمی در تقویت مهارت های اجتماعی ویادگیری دانش آموزان

بازی و سرگرمی به عنوان ابزاری پویا در فرآیند آموزشی، نقشی بنیادین در ارتقای مهارت های اجتماعی و یادگیری دانش آموزان ایفا می کنند و هدف این پژوهش بررسی تاثیرات متقابل این عوامل بر رشد شناختی و ارتباطی فراگیران است. در این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع، داده های مربوط به تاثیر بازی های گروهی و فردی بر تعاملات اجتماعی جمع آوری و با مدل تحلیل محتوای کیفی مورد ارزیابی دقیق قرار گرفت. نتایج حاصل نشان داد که ادغام بازی های هدفمند در برنامه درسی، موجب افزایش تمرکز، تقویت همدلی و بهبود مهارت های حل مسئله در دانش آموزان می شود. همچنین مشخص گردید که فضای شاد و پویای ناشی از سرگرمی، انگیزه یادگیری را به شدت بالا برده و اضطراب مرتبط با محیط های خشک آموزشی را کاهش می دهد. بر اساس یافته ها، تعاملات غیررسمی حین بازی، بستری مناسب برای تمرین نقش های اجتماعی و یادگیری قوانین گروهی فراهم می آورد که در کلاس درس کمتر به آن پرداخته می شود. در نهایت، پژوهش حاکی از آن است که استفاده هوشمندانه از بازی و سرگرمی، نه تنها مانع پیشرفت تحصیلی نیست، بلکه به عنوان عاملی تسهیل گر در تعمیق یادگیری و پرورش شخصیت اجتماعی دانش آموزان عمل می کند.

کلیدواژه ها:

بازی ، سرگرمی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری ، دانش آموزان ، تعامل گروهی ، روش تدریس فعال.