چالش های بازپذیری و آموزش فرزندان مهاجران و پناهندگان در مدارس دولتی

این مقاله به بررسی چالش های بازپذیری و آموزش فرزندان مهاجران و پناهندگان در مدارس دولتی می پردازد. در جهان پیچیده و پرتحول کنونی، جابجایی های جمعیتی ناشی از مهاجرت اجباری و اختیاری، نظام های آموزشی کشورهای میزبان را با نیازهای آموزشی نوین و گروه های دانش آموزی بسیار متنوع مواجه ساخته است. فرزندان مهاجران و پناهندگان به عنوان گروهی آسیب پذیر، با چالش های چندگانه ای از جمله شکاف زبانی، تفاوت فرهنگی، تروماهای ناشی از مهاجرت یا جنگ، فقر اقتصادی و تبعیض مواجه هستند که می تواند فرآیند یادگیری و یکپارچه سازی اجتماعی آنان را به شدت مختل کند. هدف این پژوهش، تحلیل نظام مند این چالش ها در سطوح فردی، بین فردی، سازمانی و سیاستی و ارائه راهکارهایی برای ایجاد محیط های آموزشی فراگیر، حساس به تروما و توانمندساز است. با استفاده از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مطالعه منابع کتابخانه ای، یافته ها نشان می دهد که موفقیت در بازپذیری و آموزش این دانش آموزان، مستلزم رویکردی کل نگر است که در آن، آموزش زبان دوم به عنوان یک ضرورت فوری، همراه با حمایت های روانی-اجتماعی، آموزش معلمان در زمینه تنوع فرهنگی، تعدیل برنامه درسی، مشارکت خانواده های مهاجر و ایجاد فضایی عاری از تبعیض در مدرسه، به طور همزمان مورد توجه قرار گیرد. این مقاله نتیجه می گیرد که مدارس دولتی نه تنها محلی برای آموزش، بلکه مهم ترین کانال یکپارچه سازی اجتماعی و بازسازی هویت برای کودکان مهاجر هستند و سرمایه گذاری بر کیفیت آموزش آنان، سرمایه گذاری بر آینده ای صلح آمیزتر و منسجم تر در جامعه میزبان است.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان مهاجر و پناهنده ، بازپذیری آموزشی ، یکپارچه سازی اجتماعی ، آموزش زبان دوم ، حساسیت فرهنگی ، تروما ، مدارس فراگیر.