تاثیر استفاده از فناوری در کلاس درس بر افزایش میزان یادگیری فعال

یادگیری فعال، به عنوان درگیری شناختی و عمیق دانش آموزان در فرآیند ساخت دانش، یکی از اهداف کلیدی نظام های آموزشی نوین است. این مقاله با هدف بررسی نقش یکپارچه سازی هدفمند فناوری در تحقق این هدف، به تحلیل سازوکارها و شواهد تجربی می پردازد. یافته ها نشان می دهند که فناوری می تواند از طریق ایجاد بسترهای تعاملی و مشارکتی (مانند ابزارهای همکاری ابری)، امکان شخصی سازی مسیر یادگیری، تسهیل تفکر عمیق و تولید دانش (از طریق شبیه سازها و ابزارهای خلاقانه)، و همچنین فراهم آوردن دسترسی به منابع غنی، به افزایش موثر یادگیری فعال بینجامد. راهبردهایی مانند کلاس معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه و بازی وارسازی، چارچوب های عملیاتی برای این تلفیق ارائه می دهند. با این حال، مقاله تاکید می کند که فناوری به خودی خود تضمین کننده موفقیت نیست و موفقیت مستلزم طراحی آموزشی هدفمند، نقش تسهیل گری معلم و غلبه بر چالش هایی چون شکاف دیجیتالی، بار اضافی بر معلمان و خطر حواس پرتی است. در نهایت، حرکت به سمت محیط های یادگیری ترکیبی و هوشمند، نیازمند سرمایه گذاری در زیرساخت، آموزش نیروی انسانی و تغییر نگرش است.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، فناوری آموزشی ، تعامل ، مشارکت ، شخصی سازی