بررسی رویکردها و مدل های یادگیری هیجانی–اجتماعی در سیستم آموزشی مدارس امروز

یادگیری هیجانی–اجتماعی (SEL) به عنوان یکی از ابعاد بنیادین آموزش نوین، نقش کلیدی در رشد شخصی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، بسیاری از نظریه ها و مدل های شکل گرفته در این حوزه، عمدتا بر پایه فرهنگ های غربی تدوین شده اند و کمتر به زمینه های فرهنگی–بومی جوامع دیگر توجه داشته اند. این مقاله مروری با رویکردی انتقادی، به بررسی مفهومی و نظری مدل های اصلی SEL از جمله مدل CASEL، رویکرد رشد شخصیت، و دیدگاه های نوظهور در حوزه آموزش هیجانی می پردازد و تلاش دارد قابلیت ها و چالش های انطباق این مدل ها را با نظام های آموزشی مبتنی بر فرهنگ های غیرغربی، به ویژه جوامع شرقی و اسلامی، تحلیل کند. یافته های این مطالعه حاکی از آن است که برای بومی سازی موفق رویکردهای SEL، نیازمند بازاندیشی در مفاهیم پایه ای همچون خودآگاهی، مسئولیت پذیری اجتماعی، و تنظیم هیجانی در بستر ارزش ها، سنت ها و ساختارهای فرهنگی خاص هر جامعه هستیم. این مقاله بر ضرورت توسعه مدل هایی تاکید دارد که ضمن حفظ بنیان های علمی جهانی، حساسیت فرهنگی را نیز لحاظ کنند تا یادگیری هیجانی–اجتماعی به شکلی معنادار، پایدار و فراگیر در نظام آموزشی تحقق یابد.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی–اجتماعی ، مدل CASEL ، فرهنگ بومی ، آموزش تطبیقی ، تنظیم هیجانی ، بومی سازی آموزشی ، آموزش شخصیت ، نظریه های یادگیری اجتماعی