بررسی آثار روش های تدریس فعال بر پرورش تفکر خلاق در دانش آموزان امروزی

در دنیای متحول آموزش، یکی از دغدغه های اصلی نظام های تربیتی، پرورش خلاقیت به ویژه در دوره ابتدایی است؛ چرا که این دوره، زیرساخت شکل گیری توانمندی های شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان محسوب می شود. آموزش سنتی که مبتنی بر انتقال یک سویه اطلاعات و حفظ محوری است، به ندرت بستری برای رشد تفکر خلاق فراهم می کند. در مقابل، روش های تدریس فعال مانند یادگیری مشارکتی، پروژه محور، مسئله محور و کاوش محور، با تمرکز بر درگیرسازی ذهنی و عملی فراگیران، نقش مهمی در ارتقاء مهارت های تفکر واگرا دارند. هدف این مقاله، بررسی و تحلیل مطالعات داخلی و خارجی پیرامون تاثیر روش های تدریس فعال بر پرورش خلاقیت در دانش آموزان دوره ابتدایی است. یافته های پژوهش های مروری نشان می دهد که استفاده هدفمند از روش های فعال تدریس، باعث تقویت سیالی، ابتکار، انعطاف پذیری فکری و ارتقاء انگیزش در فراگیران می شود. در پایان مقاله، با توجه به شکاف های موجود در پژوهش ها، پیشنهادهایی برای توسعه آموزشی خلاقانه در سطح مدارس ابتدایی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، خلاقیت ، تفکر خلاق ، آموزش ابتدایی ، یادگیری مشارکتی ، روش های نوین آموزشی