بررسی اثر برنامه های آموزش مهارت های اجتماعی بر بهبود تعاملات بین فردی در دانش آموزان با نیازهای ویژه

این پژوهش با هدف بررسی اثر برنامه های آموزش مهارت های اجتماعی بر بهبود تعاملات بین فردی دانش آموزان با نیازهای ویژه انجام شد. مطالعه به روش مروری، با تعریف کلیدواژه های مرتبط، غربالگری نظام مند منابع، استخراج داده ها از متون کامل، و تحلیل کیفی مضامین اجرا گردید. یافته ها نشان دادند برنامه های دارای نقش آفرینی، تمرین موقعیت محور، بازخورد فوری و فردی سازی اهداف رفتاری، بیشترین اثر را بر شاخص های تعاملات بین فردی دارند؛ ادغام فناوری های آموزشی هدفمند و آموزش های عاطفی–اجتماعی (SEL) با IEP، پایداری و تعمیم نتایج را افزایش می دهد؛ روش های تدریس نوین مانند همکاری گروهی و سناریونویسی اجتماعی، پذیرش همسالان و مشارکت کلاسی را تقویت می کنند؛ و تنظیم شدت و تداوم مداخله بر اساس نوع نیاز ویژه و ظرفیت مدرسه، کیفیت اجرای برنامه ها را ارتقا می بخشد. نتیجه گیری این است که اثربخشی برنامه ها در گرو همسویی چندلایه بین اهداف، روش ها، ارزیابی، فناوری هدفمند، توانمندسازی معلمان و مشارکت خانواده است و با اجرای منسجم و پیگیری دوره ای می توان تعاملات بین فردی را به طور معنادار بهبود داد.

کلیدواژه ها:

مهارت های اجتماعی ، دانش آموزان با نیازهای ویژه ، تعاملات بین فردی ، آموزش عاطفی–اجتماعی.