نقش روش های تدریس فعال و مشارکتی در افزایش انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

روش های تدریس فعال و مشارکتی به عنوان رویکردهایی نوین در آموزش، نقش بسزایی در افزایش انگیزه و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارند. این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل پژوهش های پیشین، مکانیسم ها و تاثیرات این روش ها بر یادگیری دانش آموزان تدوین شده است. یافته های بررسی نشان می دهند که مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری، تعامل و همکاری گروهی، تجربه یادگیری عملی و معنادار، بازخورد مستمر و فرآیند خودارزیابی، و احساس خودکارآمدی و کنترل بر یادگیری، از مهم ترین مکانیسم هایی هستند که انگیزه درونی دانش آموزان را تقویت و عملکرد تحصیلی آنان را بهبود می بخشند. این روش ها موجب یادگیری عمیق، توسعه مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله، ارتقای مهارت های اجتماعی و افزایش تعهد دانش آموزان به یادگیری می شوند. در کنار این مزایا، چالش هایی مانند مقاومت برخی دانش آموزان، محدودیت منابع و زمان، و نیاز به آموزش معلمان وجود دارد که می تواند اثرگذاری روش ها را کاهش دهد. با این حال، طراحی مناسب فعالیت ها و مدیریت اصولی کلاس، امکان بهره گیری حداکثری از مزایای روش های فعال و مشارکتی را فراهم می کند. نتایج این بررسی نشان می دهد که ادغام این روش ها در برنامه های آموزشی، محیط یادگیری را پویا، جذاب و مشارکتی ساخته و نقش موثری در توسعه انگیزه و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

انگیزه تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، تدریس فعال ، یادگیری مشارکتی ، مهارت های اجتماعی.