آسیب شناسی ضعف مهارت های نوشتاری (انشا نویسی) در دوران دیجیتال

گذار به عصر دیجیتال و گسترش استفاده از ابزارهای ارتباطی الکترونیکی، نگرانی های جدی در مورد تضعیف مهارت های نوشتاری دانش آموزان، به ویژه در حوزه انشا نویسی، را برانگیخته است. هدف این پژوهش آسیب شناسی ضعف مهارت های نوشتاری در دوران دیجیتال و شناسایی رابطه بین الگوهای استفاده از فضای مجازی و کیفیت نگارش دانش آموزان است. روش پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان متوسطه اول شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۹۸ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه زمینه ای دیجیتال و تکلیف نوشتاری استاندارد جمع آوری شدند. متون تولید شده پس از پردازش با تکنیک های پردازش زبان طبیعی (NLP) و استخراج ویژگی هایی نظیر خطاهای املایی، نگارشی و ساختار جمله، مورد تحلیل قرار گرفتند. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری (همبستگی پیرسون، ANOVA) و الگوریتم های یادگیری ماشین (Random Forest، XGBoost) استفاده شد. نتایج نشان داد که بین میزان استفاده روزانه از شبکه های اجتماعی و کاهش نمرات کیفی انشا رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین، مدل های پیش بینانه نشان دادند که افزایش استفاده از اختصارات غیراستاندارد و کاهش تنوع واژگانی، قوی ترین پیش بین های ضعف مهارت نوشتاری هستند. یافته ها لزوم بازنگری در روش های آموزشی و ادغام سواد دیجیتال با آموزش زبان فارسی را برای مقابله با فرسایش نوشتار تاکید می کنند.

کلیدواژه ها:

آسیب شناسی نوشتار ، انشا نویسی ، دوران دیجیتال ، پردازش زبان طبیعی ، سواد دیجیتال