تاثیر یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی با تاکید بر نقش تعامل معلم–دانش آموز

یادگیری فعال به عنوان رویکردی نوین در آموزش، دانش آموزان را از دریافت منفعلانه محتوا به مشارکت فعال در فرآیند یادگیری سوق می دهد و موجب تقویت مهارت های شناختی، اجتماعی و تحصیلی آنان می شود. هدف این پژوهش مروری، بررسی تاثیر یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی با تاکید بر نقش تعامل معلم–دانش آموز است. در این مطالعه، منابع علمی شامل مقالات، پایان نامه ها و فصلنامه های تخصصی حوزه آموزش و پرورش و روان شناسی تربیتی مورد شناسایی و بررسی قرار گرفتند و یافته ها با روش تحلیل محتوای کیفی دسته بندی و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که روش های یادگیری فعال مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله، یادگیری مبتنی بر پروژه و جیک ساو، موجب افزایش مشارکت و انگیزه دانش آموزان، توسعه مهارت های اجتماعی و همکاری گروهی، ارتقای تفکر انتقادی و خلاقیت و بهبود پیشرفت تحصیلی آنان می شوند. تعامل مستمر معلم و دانش آموز به عنوان یک عامل تقویت کننده، یادگیری عمیق تر، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت خودکارآمدی و اعتماد به نفس دانش آموزان را امکان پذیر می سازد. همچنین، ترکیب روش های فعال یادگیری با هدایت و بازخورد موثر معلم، موجب اثرگذاری بیشتر بر عملکرد تحصیلی و نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به یادگیری می شود. با وجود چالش هایی مانند کمبود منابع، محدودیت زمان، نیاز به مهارت بالای معلم و مقاومت برخی دانش آموزان و معلمان، مدیریت صحیح این چالش ها و بهره گیری از فرصت های یادگیری فعال می تواند کیفیت آموزش را بهبود بخشد و محیطی پویا و انگیزشی برای دانش آموزان فراهم کند. پژوهش حاضر اهمیت استفاده از روش های یادگیری فعال و توجه به تعامل موثر معلم–دانش آموز را به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای پیشرفت تحصیلی و توسعه مهارت های شناختی و اجتماعی دانش آموزان نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، پیشرفت تحصیلی ، تعامل معلم–دانش آموز ، یادگیری مشارکتی ، حل مسئله ، یادگیری مبتنی بر پروژه