آموزش و پرورش برای دنیای آینده: بررسی نیازهای آموزشی در زمینه های نوین و مهارت های مورد نیاز در دنیای شغلی آینده

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 120

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CSEMCONF01_1194

تاریخ نمایه سازی: 10 بهمن 1404

چکیده مقاله:

جهان در آستانه تحولاتی بی سابقه قرار دارد که از پیچیدگی فزاینده، عدم قطعیت عمیق، ناپایداری ساختاری و ابهام دائمی (VUCA) سرچشمه می گیرد و توسط نیروهای کلانی همچون انقلاب صنعتی چهارم، گذار به اقتصاد دیجیتال و زیستی، پیری جمعیت، تغییرات اقلیمی و بازتعریف مفهوم کار هدایت می شود. در چنین بستری، نظام های آموزشی سنتی که بر انتقال دانش از پیش تعیین شده، استانداردسازی انبوه و آماده سازی برای مشاغل خطی و پایدار متمرکز بودند، به شدت ناکارآمد و نامربوط جلوه می کنند. این مقاله با هدف ارائه تحلیلی جامع و آینده نگر از نیازهای آموزشی نوین و مهارت های اساسی مورد نیاز برای شکوفایی فردی و موفقیت شغلی در قرن بیست ویکم نگاشته شده است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که هسته مرکزی آموزش آینده باید از «دانش محوری صرف» به «شایستگی محوری» تغییر کند و بر پرورش مجموعه ای یکپارچه از مهارت های شناختی سطح بالا (تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله پیچیده)، مهارت های اجتماعی-عاطفی (هوش هیجانی، همدلی، تاب آوری)، مهارت های فناورانه (سواد دیجیتال، سواد داده، تفکر محاسباتی) و مهارت های فراشناختی (یادگیری چگونه یادگیری، انعطاف پذیری ذهنی، خودراهبری) تاکید نماید. این مقاله با واکاوی تحولات حوزه های نوینی مانند هوش مصنوعی، علوم اعصاب تربیتی، اقتصاد چرخشی و شهروندی جهانی، استدلال می کند که برنامه درسی آینده باید میان رشته ای، پروژه بنیاد، شخصی شده و شدیدا مرتبط با مسائل واقعی جهان باشد. با این حال، حرکت به سمت چنین پارادایمی با چالش های عظیم ساختاری (حافظه تاریخی نظام های آموزشی، کمبود منابع)، حرفه ای (آماده نبودن نیروی انسانی) و فلسفی (تعارض در اهداف آموزش) روبرو است. غلبه بر این چالش ها مستلزم اتخاذ راهکارهای جسورانه ای مانند بازطراحی کامل فضای یادگیری، تجدید نظر در نقش معلم به عنوان تسهیل گر و مربی، به کارگیری ارزیابی های اصیل و تکوینی، و ایجاد اتحادهای نوین بین آموزش وپرورش، صنعت، جامعه مدنی و دولت است. نتیجه نهایی این است که آموزش و پرورش برای دنیای آینده نه یک انتخاب، که یک ضرورت فوری برای بقا، تاب آوری و پیشرفت جمعی است و سرمایه گذاری در آن، بنیادی ترین سرمایه گذاری ممکن برای آینده ای انسانی محور و پایدار محسوب می شود.

نویسندگان

فریبا توانا

کارشناسی زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد سنندج

زهره جمشیدی

کارشناسی بهداشت عمومی از دانشکده بهداشت شهید صدوقی یزد

شیما سادات بدرطالع

کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی از دانشگاه آزاد اسلامی تهران