بررسی رابطه میان سبک های تفکر با یادگیری در پیشرفت دانش آموزان دهم انسانی در درس ریاضی

پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی به عنوان درسی ذاتا چالش برانگیز، به ویژه برای دانش آموزان رشته علوم انسانی که ممکن است نگرش ها و خودپنداره های متفاوتی نسبت به مفاهیم کمی و انتزاعی داشته باشند، همواره مورد توجه پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت بوده است. این مقاله با هدف واکاوی رابطه پیچیده و چندوجهی میان سبک های تفکر به عنوان الگوهای ترجیحی فرد در پردازش اطلاعات و حل مسئله، با فرآیند یادگیری و پیامد آن یعنی پیشرفت تحصیلی در درس ریاضی دانش آموزان پایه دهم انسانی تدوین شده است. با اتکا به نظریه ی سبک های تفکر استرنبرگ، این پژوهش به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه ترجیح های تفکری قانون محور، اجرایی، قضاوتی، هرج و مرج طلب، درون گرا و برون گرا می توانند بر تعامل دانش آموز با محتوای ریاضی، انتخاب راهبردهای یادگیری، انگیزش و در نهایت موفقیت تحصیلی او تاثیر بگذارند. یافته های تحلیلی حاکی از آن است که عدم تطابق میان سبک تفکر غالب دانش آموز با سبک تدریس معلم و ماهیت تکالیف درسی، می تواند به ایجاد شکاف یادگیری، کاهش خودکارآمدی و افزایش اضطراب ریاضی منجر شود. در مقابل، تدریس چندسبکی و انعطاف پذیر که طیف وسیعی از روش ها را در بر می گیرد و به دانش آموز اجازه می دهد تا از نقاط قوت تفکری خود بهره ببرد، می تواند پیشرفت قابل ملاحظه ای را به همراه آورد. این مقاله علاوه بر تبیین این روابط، چالش های عمده از جمله یکسان انگاری سبک های تفکر با هوش، محدودیت های اجرایی در کلاس های پرجمعیت و کمبود ابزارهای تشخیصی مناسب را برمی شمارد و راهکارهایی مانند آموزش فراشناختی به دانش آموزان برای شناخت سبک خود، تنوع بخشی به روش های ارزشیابی و توانمندسازی معلمان ارائه می دهد. نتیجه گیری نهایی بر این تاکید دارد که توجه به تنوع سبک های تفکر نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان یک فرصت غنی کننده برای خلق محیط های یادگیری inclusive در درس ریاضی، امری ضروری برای تحقق عدالت تربیتی و ارتقای کیفیت آموزش است.

کلیدواژه ها:

پیشرفت دانش آموزان ، سبک های تفکر ، یادگیری