تحلیل اثرات شناختی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی بر یادگیری عمیق

هوش مصنوعی به عنوان یکی از تحول آفرین ترین فناوری های قرن بیست ویکم، نقش مهمی در بهبود و بازتعریف فرآیندهای آموزشی ایفا می کند. ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در محیط های یادگیری نه تنها پتانسیل افزایش سفارشی سازی یادگیری و تعامل با محتوا را دارد، بلکه می تواند اثرات عمیقی بر توانایی های شناختی یادگیرندگان ایجاد کند. سیستم های یادگیری هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند فرآیندهای شناختی مانند توجه، حافظه، حل مسئله و خودتنظیمی شناختی را تقویت کنند، اما این فناوری ها هم زمان با چالش هایی مانند وابستگی بیش از حد کاربران به ابزارها، کاهش تفکر عمیق و بار شناختی نامطلوب همراه هستند. پشتیبانی شناختی ارائه شده توسط هوش مصنوعی می تواند یادگیری دانش و تفکر انتقادی را بهبود بخشد، اگرچه اثرگذاری آن ممکن است در مهارت های حل مسئله پیچیده متفاوت باشد. از سوی دیگر، استفاده نامناسب از ابزارهای هوش مصنوعی می تواند منجر به کاهش درک عمیق و حافظه بلندمدت شود. در این مقاله با رویکرد تحلیلی، اثرات شناختی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی بر یادگیری عمیق بررسی شده و نشان داده می شود که چگونه مفاهیم شناختی کلاسیک، از قبیل بار شناختی و یادگیری خودتنظیم، می توانند چارچوبی برای تحلیل پتانسیل ها و محدودیت های هوش مصنوعی در آموزش فراهم کنند. یافته ها نشان می دهند که هرچند هوش مصنوعی امکان شخصی سازی تجربه یادگیری و افزایش انگیزش و تعامل را فراهم می آورد، اما برای دستیابی به یادگیری عمیق ضروری است که طراحی های آموزشی با توجه به اصول نظری شناختی صورت گیرد تا از بروز وابستگی و کاهش تلاش ذهنی جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری عمیق ، توانمندی های شناختی ، خودتنظیمی شناختی ، بار شناختی