بازی ها و محیط های دیجیتال بر یادگیری نوین و پایدار

در سال های اخیر توجه پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی به طراحی بازی های دیجیتال با اهداف تربیتی افزایش یافته است. رویکرد جدید بر آن است که بازی نه تنها ابزار سرگرمی، بلکه وسیله ای برای ارتقای یادگیری و رشد چندبعدی انسان باشد. بازی های آموزشی دیجیتال در این چارچوب می توانند به توسعه مهارت های تفکر سطح بالا، خلاقیت، همکاری گروهی، خودآگاهی هیجانی و حتی تصمیم گیری اخلاقی کمک کنند. این امر سبب شده است تا مفهوم «بازی به مثابه یادگیری» در نظریه های تربیتی جدید جایگاه ویژه ای بیابد و پژوهش های نظام مند در این حوزه گسترش یابد. یکی از مهم ترین نقاط قوت بازی های آموزشی دیجیتال، ماهیت تعاملی و چندحسی آن هاست. برخلاف ابزارهای آموزشی سنتی که غالبا مبتنی بر یک حس (مثلا بینایی یا شنوایی) هستند، این بازی ها همزمان چند حس را فعال کرده و از بازخورد فوری برای تصحیح رفتار بهره می برند. این فرایند نه تنها موجب تثبیت بهتر اطلاعات در حافظه بلندمدت می شود، بلکه موجب تقویت یادگیری از طریق تجربه مستقیم می گردد. به عبارت دیگر، فراگیرنده از طریق عمل و بازخورد، مسیر یادگیری را می پیماید؛ فرآیندی که با اصول نظریه یادگیری اکتشافی جروم برونر و نظریه یادگیری اجتماعی آلبرت بندورا هم خوانی دارد.