بررسی نقش هوش هیجانی معلمان در بهبود رفتار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هوش هیجانی به عنوان یکی از مولفه های اساسی شایستگی های حرفه ای معلمان، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری فضای عاطفی کلاس درس، بهبود تعاملات آموزشی و ارتقای پیامدهای رفتاری و تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. پژوهش های معاصر نشان داده اند که توانایی معلمان در شناسایی، تنظیم و به کارگیری هیجان های خود و دیگران می تواند زمینه ساز کاهش تعارض های کلاسی، افزایش انگیزش یادگیری و تقویت خودنظم دهی دانش آموزان شود. هدف این مقاله بررسی نظام مند نقش هوش هیجانی معلمان در بهبود رفتارهای سازگارانه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. در این راستا، ابعاد مختلف هوش هیجانی از جمله خودآگاهی هیجانی، همدلی، مدیریت هیجان ها و مهارت های اجتماعی مورد تحلیل قرار گرفته و ارتباط آن ها با شاخص های رفتاری و تحصیلی دانش آموزان تبیین می شود. یافته های مطالعات پیشین حاکی از آن است که معلمانی با سطح بالاتر هوش هیجانی، محیط های یادگیری حمایت گرانه تری ایجاد می کنند که در آن دانش آموزان احساس امنیت روانی، تعلق اجتماعی و انگیزش درونی بیشتری دارند. چنین فضایی نه تنها موجب کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و ناهنجار می شود، بلکه زمینه رشد شناختی و پیشرفت تحصیلی پایدار را نیز فراهم می آورد. بر این اساس، توجه به پرورش هوش هیجانی در برنامه های تربیت معلم و آموزش های ضمن خدمت به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای کیفیت نظام آموزشی پیشنهاد می شود.