آموزش ترکیبی: پلی میان سنت و مدرنیته در نظام آموزشی

آموزش ترکیبی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام آموزشی قرن بیست و یکم، تلاشی برای همگرایی مزایای آموزش سنتی حضوری و ظرفیت های بی نظیر آموزش الکترونیکی است. این مقاله با هدف واکاوی ماهیت، چشم اندازها و چالش های آموزش ترکیبی در پیوند میان سنت و مدرنیته تدوین شده است. نتایج نشان می دهد که آموزش ترکیبی با فراتر رفتن از محدودیت های زمانی و مکانی کلاس های درس، فرصت هایی برای شخصی سازی یادگیری، افزایش تعامل و توسعه مهارت های خودنظم دهی فراهم می آورد. در این رویکرد، نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و راهنما تغییر یافته و فناوری به عنوان ابزاری برای غنی سازی محیط یادگیری عمل می کند. با این حال، موفقیت این الگو نیازمند توجه به زیرساخت های فناوری، بازآموزی معلمان و حفظ ارزش های انسانی در تعاملات آموزشی است. از منظر بومی، این روش می تواند با اهداف سند تحول بنیادین در جهت ارتقای کیفیت و عدالت آموزشی همسو شود. در نهایت، آموزش ترکیبی به عنوان پلی است که می تواند شکاف میان روش های سنتی و نیازهای مدرن را پر کند.