رابطه بین هوش هیجانی معلمان و کیفیت تدریس آنان

کیفیت تدریس یکی از مهم ترین متغیرهای تاثیرگذار در خروجی های آموزشی است که نقش بسزایی در شکل گیری انگیزش، مشارکت و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. با وجود اهمیت شایستگی های فنی و تخصصی معلم در حوزه ی محتوا، تحقیقات نوین آموزشی توجه خود را به عوامل غیرشناختی معطوف کرده اند که در این میان، هوش هیجانی (Emotional Intelligence) به عنوان یک مولفه روانشناختی کلیدی، توانایی معلم برای درک، مدیریت و تنظیم هیجانات خود و دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف از این پژوهش، بررسی دقیق و علمی رابطه میان سطح هوش هیجانی معلمان و ابعاد مختلف کیفیت تدریس آن هاست؛ ابعادی که شامل مهارت های ارتباطی، مدیریت موثر فضای کلاس، قدرت حل تعارضات و استفاده از روش های تدریس انطباقی و دانش آموزمحور می شود.یافته های پژوهش های پیشین و چارچوب نظری حاضر، حاکی از آن است که معلمان با سطح هوش هیجانی بالاتر، قادر به ایجاد یک محیط یادگیری حمایتی و ایمن هستند و در مواجهه با چالش های کلاسی، پاسخ های سازگارانه و مثبتی ارائه می دهند که به ارتقای استانداردهای حرفه ای تدریس منجر می شود. در این مطالعه، تلاش می شود تا با استفاده از روش های تحلیل کمی، تاثیر هوش هیجانی معلمان بر مولفه هایی چون شفافیت آموزشی، فراهم آوری حمایت عاطفی و مدیریت تعاملات کلاسی سنجیده شود تا اهمیت توسعه مهارت های هیجانی در برنامه های تربیت معلم به طور مستدل تبیین گردد. نتیجه نهایی این تحقیق، می تواند راهنمایی عملی برای برنامه ریزان درسی و مسئولان آموزش و پرورش برای سرمایه گذاری بر توانمندی های عاطفی و اجتماعی معلمان باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، کیفیت تدریس ، عملکرد معلم ، مدیریت کلاس ، تعامل معلم–دانش آموز ، یادگیری موثر