اثربخشی روش های ارزشیابی صلاحیت محور در دروس عملی هنرستان ها

هدف این مقاله، تحلیل اثربخشی روش های ارزشیابی صلاحیت محور در دروس عملی هنرستان ها است. با تاکید بر این که رویکردهای سنتی ارزشیابی در سنجش یکپارچه دانش، مهارت و نگرش هنرجویان در موقعیت های واقعی ناتوان هستند، این پژوهش به بررسی مبانی نظری، روش های اجرایی، مزایا و چالش های ارزشیابی مبتنی بر صلاحیت می پردازد. یافته ها نشان می دهد روش هایی مانند ارزشیابی مبتنی بر مشاهده ساختاریافته، پوشه کار، پروژه های واقعی و ارزیابی در محل کار، می توانند با تمرکز بر عملکرد هنرجو، یادگیری عمیق تر، انگیزه بالاتر و پرورش نگرش های حرفه ای را به همراه داشته باشند. این روش ها ضمن افزایش اعتبار خروجی های هنرستان ها برای بازار کار، امکان بازخورد مستمر و بهبود فرآیند یاددهی-یادگیری را فراهم می کنند. با این حال، اجرای موفق این نظام با موانع مهمی از جمله کمبود امکانات کارگاهی، مقاومت فرهنگی در برابر تغییر، نیاز به آموزش گسترده معلمان و نبود استانداردهای شفاف ملی مواجه است. نتیجه گیری کلی حاکی از آن است که ارزشیابی صلاحیت محور در صورت تامین الزاماتی مانند بازطراحی برنامه درسی، توانمندسازی معلمان، تجهیز منابع و اصلاح مقررات پشتیبان، می تواند به عنوان عاملی کلیدی در کاهش شکاف بین آموزش و اشتغال و ارتقای کیفیت آموزش های فنی و حرفه ای عمل نماید.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی صلاحیت محور ، دروس عملی هنرستان ، آموزش فنی و حرفه ای ، ارزشیابی عملکردی ، شایستگی حرفه ای.