کوچینگ آموزشی: مهارت ضروری معاون مدرسه برای قرن بیست و کم

در محیط آموزشی پیچیده و پویای قرن بیست ویکم، نقش معاون مدرسه نیازمند تحولی اساسی از مدیریت و نظارت سنتی به سمت رهبری یادگیری و تسهیل گری توسعه حرفه ای است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی، ضرورت و ماهیت کوچینگ آموزشی را به عنوان مهارتی محوری برای معاونان مدارس بررسی می کند. کوچینگ آموزشی، رویکردی مشارکتی، غیرقضاوتی و مبتنی بر گفت وگو است که در آن معاون با ایفای نقش کوچ، از طریق پرسشگری قدرتمند، گوش دادن فعال و ارائه بازخورد توصیفی، به معلمان در تامل بر عمل، کشف راه حل های شخصی و بهبود مستمر کیفیت تدریس یاری می رساند. مقاله نشان می دهد که این رویکرد، در مقایسه با الگوهای دستوری، به طور موثری منجر به افزایش خودکارآمدی و انگیزه درونی معلمان، ایجاد فرهنگ یادگیری جمعی و در نهایت ارتقای پیامدهای یادگیری دانش آموزان می شود. همچنین چارچوب های اجرایی مانند مدل GROW و مهارت های کلیدی لازم برای معاون-کوچ تشریح می گردد. اگرچه موانعی چون کمبود زمان، فقدان آموزش تخصصی و مقاومت های فرهنگی، پیاده سازی این نقش را با چالش مواجه می سازد، اما راهکارهای عملی در سطح مدرسه و سیاست گذاری کلان، از جمله بازتعریف شرح وظایف، ایجاد نظام ارزیابی کیفی و تربیت کوچ های حرفه ای، برای نهادینه سازی آن پیشنهاد می شود. در نتیجه، تجهیز معاونان مدارس به صلاحیت کوچینگ، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت راهبردی برای ایجاد مدرسه ای تاب آور، یادگیرنده و پاسخگو در قرن حاضر است.

کلیدواژه ها:

کوچینگ آموزشی ، معاون مدرسه ، توسعه حرفه ای معلمان ، رهبری یادگیری ، بهبود کیفیت تدریس.