آموزش ترکیبی؛ پلی میان آموزش حضوری و مجازی

آموزش ترکیبی یا یادگیری آمیخته (Blended Learning) به عنوان یکی از کارآمدترین پارادایم های آموزشی در قرن بیست و یکم، پاسخی هوشمندانه به محدودیت های آموزش سنتی و چالش های آموزش تمام الکترونیکی است. این رویکرد با تلفیق تعاملات چهره به چهره و غنای عاطفی کلاس های حضوری با انعطاف پذیری، دسترسی پذیری و غنای رسانه ای آموزش مجازی، اکوسیستمی نوین برای یادگیری خلق می کند. مقاله حاضر با هدف واکاوی عمیق ابعاد نظری و عملی این شیوه آموزشی نگارش شده است. در این نوشتار، آموزش ترکیبی نه صرفا به عنوان یک ترکیب مکانیکی از دو محیط، بلکه به مثابه یک طراحی آموزشی یکپارچه که در آن «زمان»، «مکان» و «روش» به نفع یادگیرنده بازمهندسی می شوند، مورد بررسی قرار می گیرد. محورهای اصلی شامل تبارشناسی و تکامل مفهومی، مدل های پیاده سازی (نظیر کلاس معکوس و چرخشی)، اصول طراحی پداگوژیکی، نقش زیرساخت های فناورانه، دگردیسی نقش معلم و دانش آموز، راهبردهای سنجش ترکیبی و چالش های استقرار این نظام است. استدلال محوری مقاله بر این اصل استوار است که آموزش ترکیبی با شخصی سازی مسیر یادگیری و تقویت عاملیت یادگیرنده، می تواند شکاف میان نظر و عمل در علوم تربیتی را پر کرده و عدالت آموزشی را ارتقا بخشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش ترکیبی ، یادگیری آمیخته ، کلاس معکوس ، طراحی آموزشی ، پداگوژی دیجیتال ، تعامل در یادگیری ، مدیریت کلاس درس ، فناوری آموزشی.