چرا کودکان امروز با مدرسه دیروز بیگانه اند؟

این مقاله به بررسی عمیق و تحلیلی پدیده بیگانگی فزاینده کودکان امروزی با نظام آموزشی سنتی و «مدرسه دیروز» می پردازد. با رشد شتابان تغییرات تکنولوژیک، اجتماعی و فرهنگی در دهه های اخیر، تجربه کودکی و پارادایم های یادگیری دستخوش تحولاتی بنیادین شده اند. مدرسه دیروز، که اغلب بر پایه های مدل صنعتی قرن بیستم بنا نهاده شده بود، با تاکید بر انضباط، اطاعت، انتقال دانش خطی و ارزشیابی های نمره محور، در رویارویی با نسلی از کودکان که در دنیایی مملو از اطلاعات، ارتباطات سریع، و فرصت های یادگیری غیرمتمرکز رشد می کنند، با چالش های جدی مواجه است. این مقاله با رویکردی انسان محور، رشدگرا و انتقادی، ابعاد مختلف این بیگانگی را در پنج حوزه کلیدی مورد واکاوی قرار می دهد: شکاف نسلی و تغییر ماهیت کودکی، ناتوانی مدرسه صنعتی در پاسخگویی به الزامات جهان پساصنعتی، نادیده گرفتن نیازهای حیاتی روانی، اجتماعی و هویتی کودکان در محیط آموزشی، نقش مخرب ارزشیابی نمره محور در ایجاد گسست میان کودک و فرایند یادگیری، و در نهایت، جایگاه متزلزل معلم و رابطه آموزشی در ساختار کنونی مدرسه. با تحلیل این عوامل، مقاله به دنبال تبیین چرایی مقاومت کودکان امروز در برابر مدل های یادگیری کهنه، و ارائه چارچوبی برای بازاندیشی در اهداف، روش ها و ساختارهای نظام آموزشی است تا بتواند با الزامات دنیای امروز و نیازهای نسل آینده دانش آموزان همگام شود. این پژوهش با بهره گیری از منابع معتبر علمی و با زبانی تحلیلی و روایی، در صدد است تا بستری برای گفتگوهای سازنده و اقدامات اصلاحی در حوزه تعلیم و تربیت فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

بیگانگی تحصیلی ، مدرسه سنتی ، تجربه کودکی ، ارزشیابی نمره محور ، شکاف نسلی ، آموزش پساصنعتی ، نیازهای روانی کودک