تبیین ساختاری رابطه خودپنداره تحصیلی و انگیزش پیشرفت با نقش میانجی اهمال کاری تحصیلی در دانش آموزان دارای افت تحصیلی

افت تحصیلی یکی از مشکلات عدیده در آموزش و پرورش است و متخصصان تعلیم و تربیت، جهت مداخله در این امر، نیازمند شناسایی عوامل موثر بر افت تحصیلی می باشند. بدین روی، هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط خودپنداره تحصیلی و انگیزش پیشرفت با میانجی گری اهمالکاری در دانش آموزان دارای افت تحصیلی بود. بر همین اساس از روش پژوهش توصیفی- همبستگی با استفاده از تحلیل مسیر، بهره گرفته شد. جامعه پژوهش حاضر دربرگیرنده تمامی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان گتوند در سال تحصیلی ۱۴۰۳- ۱۴۰۲ بوده است. بدین منظور، تعداد ۱۵۰ نفر از این دانش آموزان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به پرسشنامه های افت تحصیلی محمدی واصل و همکاران (۱۳۹۲)، خودپنداره تحصیلی چن و تامپسون (۲۰۰۴)، انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۸۷) و اهمالکاری تاکمن (۲۰۰۷) به عنوان ابزار پژوهش، پاسخ گفتند. داده های بدست آمده با روش تحلیل مسیر از طریق نرم افزارهای SPSS ۲۲ و Amos ۲۴ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد: مدل نهایی با داده های جمع آوری شده، برازش دارد. در نتیجه، بین خودپنداره تحصیلی و انگیزش پیشرعت با میانجیگری اهمالکاری، ارتباط معناداری وجود دارد؛ بین خودپنداره تحصیلی و اهمالکاری، ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد (B= ۰/۴۴۵, P< ۰/۰۱)؛ بین اهمالکاری و انگیزش پیشرفت، ارتباط منفی و معناداری وجود دارد (B= -۰/۴۳۴, P< ۰/۰۱)؛ اما میان خودپنداره تحصیلی و انگیزش پیشرفت در این گروه نمونه، ارتباط معناداری، یافت نشد (B= ۰/۰۸۴, P> ۰/۰۵). نقش میانجی اهمالکاری در ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و انگیزش پیشرفت، تایید گردید (B= ۰/۰۱۶, P< ۰/۰۱). بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت در مداخلات مربوط به افت تحصیلی در بین دانش آموزان دچار افت تحصیلی توجه به متغیرهای خودپنداره تحصیلی، انگیزش پیشرفت و اهمالکاری می تواند سودمند واقع گردد.