بررسی میزان استفاده معلمان از روش های نوین تدریس در مدارس

تحولات شتابان نظام های آموزشی در عصر حاضر، ضرورت بهره گیری از روش های نوین تدریس را بیش از پیش آشکار ساخته است. روش هایی نظیر یادگیری فعال، آموزش مبتنی بر فناوری، یادگیری مشارکتی و رویکردهای دانش آموزمحور، نقش مهمی در ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری و افزایش انگیزش تحصیلی ایفا می کنند. با این حال، میزان استفاده معلمان از این روش ها در مدارس، همواره با چالش هایی همراه بوده و نیازمند بررسی علمی و نظام مند است. هدف پژوهش حاضر، بررسی میزان استفاده معلمان از روش های نوین تدریس در مدارس و شناسایی عوامل موثر بر به کارگیری این روش ها می باشد.این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است که با رویکرد پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان شاغل در مدارس بوده و نمونه پژوهش به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شده است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته مبتنی بر مولفه های روش های نوین تدریس شامل استفاده از فناوری های آموزشی، روش های فعال یادگیری، تعامل معلم و دانش آموز و ارزشیابی های نوین بوده است. روایی ابزار با نظر متخصصان حوزه تعلیم و تربیت تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ در سطح مطلوبی گزارش شده است. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی تحلیل گردیده اند.یافته های پژوهش نشان داد که میزان استفاده معلمان از روش های نوین تدریس در سطح متوسط قرار دارد و بیشترین کاربرد مربوط به روش های مشارکتی و کمترین میزان استفاده مربوط به بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی است. همچنین نتایج حاکی از آن بود که عواملی نظیر سابقه تدریس، میزان آموزش های ضمن خدمت، دسترسی به امکانات آموزشی و نگرش معلمان نسبت به نوآوری های آموزشی، تاثیر معناداری بر میزان استفاده از روش های نوین تدریس دارند. بر اساس نتایج، می توان نتیجه گرفت که علی رغم آگاهی معلمان از اهمیت روش های نوین تدریس، موانع ساختاری و فردی مانع از به کارگیری گسترده این روش ها در مدارس شده است.در نهایت، پیشنهاد می شود با فراهم سازی زیرساخت های آموزشی، برگزاری دوره های توانمندسازی حرفه ای و ایجاد انگیزه های سازمانی، زمینه استفاده موثرتر معلمان از روش های نوین تدریس فراهم گردد تا کیفیت آموزش و یادگیری در مدارس بهبود یابد.