نقش شیوه های آموزشی معلمان در کاهش اضطراب دانش آموزان مقطع ابتدایی

اضطراب تحصیلی یکی از چالش های مهم در دوره ابتدایی محسوب می شود که می تواند بر یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تاثیر منفی بگذارد. پژوهش های اخیر نشان داده اند که عوامل محیطی و روش های تدریس معلمان نقش مهمی در شکل گیری یا کاهش این اضطراب دارند. شیوه های آموزشی معلمان شامل استراتژی های تدریس، روش های تعامل با دانش آموزان و سبک مدیریت کلاس است که می تواند محیط یادگیری را برای کودکان ایمن و حمایت کننده کند. استفاده از روش های فعال، مشارکتی و مبتنی بر تجربه های عملی، باعث افزایش اعتماد به نفس و کاهش اضطراب در دانش آموزان می شود. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر شیوه های آموزشی معلمان بر کاهش اضطراب دانش آموزان ابتدایی طراحی شده است. فرض بر این است که سبک های تدریس انعطاف پذیر و حمایت گرانه می توانند فشار روانی دانش آموزان را کاهش داده و محیطی مثبت برای یادگیری فراهم کنند. روش تحقیق حاضر، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر پرسشنامه و مشاهده کلاس های درس است. داده ها از معلمان و دانش آموزان مقطع ابتدایی جمع آوری شده و با استفاده از روش های آماری تحلیل شده است تا رابطه بین شیوه های آموزشی و سطح اضطراب شناسایی شود. یافته ها نشان می دهند که شیوه های آموزشی فعال و مشارکتی معلمان، همراه با ایجاد فضای حمایت کننده و تشویق به بیان احساسات، تاثیر قابل توجهی در کاهش اضطراب دانش آموزان دارد. همچنین مشاهده شد که سبک های تدریس سنتی و تمرکز بیش از حد بر ارزیابی های رقابتی، سطح اضطراب را افزایش می دهد. نتیجه گیری این مطالعه بر اهمیت آموزش معلمان برای به کارگیری شیوه های تدریس کم اضطراب و حمایت کننده تاکید دارد. ارتقای مهارت های روانشناسی تربیتی معلمان و استفاده از روش های فعال می تواند زمینه ساز یادگیری موثر و کاهش اضطراب در دانش آموزان ابتدایی شود.

کلیدواژه ها:

شیوه های آموزشی ، اضطراب دانش آموزان ، مدارس ابتدایی ، آموزش مشارکتی ، بازخورد معلم ، کاهش اضطراب