پیوند باورهای خودکارآمدی و انگیزش تحصیلی با عملکرد مدرسه ای دانش آموزان

عملکرد تحصیلی دانش آموزان نتیجه تعامل پیچیده ای از عوامل شناختی، هیجانی و انگیزشی است که باورهای خودکارآمدی و سطح انگیزش فردی نقش برجسته ای در آن ایفا می کنند. خودکارآمدی به عنوان باور دانش آموز نسبت به توانایی های خود در دستیابی به اهداف آموزشی، میزان تلاش، استقامت در برابر چالش ها و انتخاب استراتژی های موثر یادگیری را شکل می دهد، در حالی که انگیزش تحصیلی، به ویژه انگیزش درونی، سطح تعهد و علاقه به یادگیری را افزایش می دهد و مستقیما بر عملکرد درسی اثرگذار است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی همبستگی و استفاده از ابزارهای استاندارد سنجش انگیزش و خودکارآمدی، به بررسی سهم این سازه ها در پیش بینی موفقیت تحصیلی دانش آموزان پرداخت. نتایج نشان داد دانش آموزانی که باورهای خودکارآمدی قوی تری دارند و انگیزش درونی آنان بالاتر است، نمرات تحصیلی و کیفیت یادگیری بالاتری تجربه می کنند، در حالی که ضعف در خودکارآمدی و انگیزش، با افت عملکرد و کاهش مشارکت در فعالیت های درسی همراه بود. یافته ها بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی و روان شناختی تاکید دارد که با تقویت باورهای توانمندی و انگیزش یادگیرنده، زمینه رشد مستمر تحصیلی و بهبود تجربه یادگیری فراهم شود. این پژوهش راهنمایی برای معلمان، والدین و سیاست گذاران آموزشی ارائه می کند تا محیط های یادگیری را با تمرکز بر خودکارآمدی و انگیزش دانش آموزان بهینه سازی کنند.