پویایی های انگیزشی در پیش بینی پیشرفت تحصیلی: تمرکز بر باورهای خودکارآمدی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش باورهای خودکارآمدی تحصیلی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی سازوکارهای انگیزشی در تبیین عملکرد درسی دانش آموزان است. خودکارآمدی تحصیلی به ادراک فرد از توانایی های خود در انجام موفقیت آمیز تکالیف آموزشی اشاره دارد و نقش مهمی در جهت دهی به تلاش، پایداری و راهبردهای یادگیری ایفا می کند. این مطالعه با تکیه بر چارچوب نظری شناختی–اجتماعی، به تحلیل رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد درسی پرداخته و نشان می دهد دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردارند، در مواجهه با چالش های آموزشی انگیزه بیشتری داشته و عملکرد تحصیلی بهتری از خود نشان می دهند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که خودکارآمدی تحصیلی نه تنها به صورت مستقیم بر پیشرفت درسی اثر می گذارد، بلکه از طریق افزایش انگیزش درونی و به کارگیری راهبردهای یادگیری خودتنظیم نیز نقش میانجی ایفا می کند. بر این اساس، توجه به تقویت باورهای خودکارآمدی می تواند به عنوان راهبردی موثر در برنامه ریزی های آموزشی و مداخلات روان شناختی مورد استفاده قرار گیرد.