بررسی پیشرفت علمی و مهارتی در مدارس متوسطه و هنرستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیشرفت علمی و مهارتی دانش آموزان مدارس متوسطه اول و هنرستان شهرستان شوش دانیال در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و مقطعی بود و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مدارس متوسطه اول و هنرستان شهرستان شوش دانیال بود. نمونه شامل ۲۰۰ دانش آموز متوسطه اول و ۲۰۰ دانش آموز هنرستان بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون علمی استاندارد برای سنجش دانش نظری و پرسشنامه مهارت های عملی و فنی برای سنجش توانمندی های عملی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از SPSS و از روش های تحلیل توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و تحلیل استنباطی (T مستقل، ANOVA، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه) تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که دانش آموزان هنرستان از نظر مهارت های عملی پیشرفت بیشتری نسبت به دانش آموزان متوسطه اول دارند و میانگین نمرات علمی نیز در هنرستان بالاتر است. همچنین، ارتباط مثبت و معناداری بین پیشرفت علمی و مهارتی دانش آموزان وجود داشت. عوامل فردی مانند خودکارآمدی، انگیزه و علاقه مندی و عوامل محیطی مانند تجهیزات آموزشی و روش های تدریس فعال بیشترین تاثیر را بر پیشرفت علمی و مهارتی داشتند.بر اساس نتایج، پیشنهاد شد که آموزش تلفیقی نظری و عملی، استفاده از روش های تدریس فعال و افزایش فرصت های کارگاهی و عملی می تواند موجب ارتقای جامع توانمندی های دانش آموزان شود.

کلیدواژه ها:

پیشرفت علمی ، پیشرفت مهارتی ، مدارس متوسطه اول ، هنرستان ، آموزش تلفیقی