بررسی نقش روش های تدریس فعال در افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش روش های تدریس فعال در افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش از نوع کاربردی و روش آن توصیفی–پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مدارس ابتدایی شهر کرمانشاه بود و نمونه با استفاده از روش تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه انگیزه یادگیری و پرسشنامه میزان استفاده از روش های تدریس فعال بود که روایی آن از طریق نظر متخصصان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ سنجیده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های آمار توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون، t مستقل و تحلیل واریانس) تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که روش های تدریس فعال تاثیر مثبت و معناداری بر انگیزه یادگیری دانش آموزان دارند. بیشترین تاثیر در مولفه های انگیزه درونی، علاقه مندی و مشارکت فعال مشاهده شد و یادگیری مشارکتی و بازی های آموزشی اثر برجسته تری نسبت به سایر روش ها داشتند. این یافته ها بیانگر آن است که بهره گیری از روش های تدریس فعال می تواند کیفیت یادگیری، تعامل و انگیزه دانش آموزان ابتدایی را به طور قابل توجهی افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، انگیزه یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، یادگیری مشارکتی