اخلاق حرفه ای معلم در عصر سنجش های استاندارد

گسترش سنجش های استاندارد و آزمون محور در نظام های آموزشی معاصر، یکی از مهم ترین تحولات دهه های اخیر در حوزه سیاست گذاری آموزشی است. این سنجش ها اگرچه با هدف افزایش پاسخ گویی، مقایسه پذیری و ارتقای کیفیت آموزش طراحی شده اند، اما در عمل پیامدهای پیچیده ای برای هویت حرفه ای معلمان، کیفیت یادگیری و عدالت آموزشی به همراه داشته اند. در چنین بستری، اخلاق حرفه ای معلم با چالش های نوینی مواجه شده است که نیازمند بازاندیشی نظری و عملی است.این مقاله با رویکردی تحلیلی–انتقادی، به بررسی جایگاه اخلاق حرفه ای معلم در عصر غلبه سنجش های استاندارد می پردازد. تمرکز اصلی مقاله بر این پرسش است که چگونه فشارهای ناشی از آزمون های استاندارد، شاخص محوری و رتبه بندی های آموزشی می توانند تصمیمات اخلاقی معلمان را تحت تاثیر قرار دهند و چه تعارض هایی میان الزامات نهادی و تعهدات اخلاقی معلم شکل می گیرد. یافته های نظری نشان می دهد که تاکید افراطی بر نتایج آزمون ها، خطر تقلیل آموزش به «تدریس برای آزمون»، نادیده گرفتن تفاوت های فردی دانش آموزان و تضعیف کرامت انسانی آنان را به همراه دارد.مقاله استدلال می کند که اخلاق حرفه ای معلم در این شرایط، صرفا به پایبندی به مقررات رسمی محدود نمی شود، بلکه مستلزم قضاوت اخلاقی، حساسیت تربیتی و مسئولیت پذیری اجتماعی است. معلم اخلاق مدار می کوشد میان الزامات نظام سنجش و نیازهای واقعی یادگیری تعادل برقرار کند و از تبدیل کلاس درس به فضای رقابتی و اضطراب زا جلوگیری نماید. همچنین، مقاله بر نقش معلم در دفاع از انصاف آموزشی، حمایت از دانش آموزان حاشیه ای و حفظ معنا و هدف آموزش در برابر منطق صرف سنجش تاکید دارد.در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که بازتعریف اخلاق حرفه ای معلم در عصر سنجش های استاندارد، ضرورتی اجتناب ناپذیر است. تحقق این امر مستلزم بازنگری در سیاست های ارزیابی، توانمندسازی اخلاقی معلمان و تقویت رویکردهای انسان محور در آموزش است؛ رویکردی که در آن، سنجش در خدمت یادگیری قرار گیرد، نه جایگزین آن.

کلیدواژه ها:

اخلاق حرفه ای معلم ، سنجش های استاندارد ، آزمون محوری ، عدالت آموزشی ، کرامت انسانی ، مسئولیت اخلاقی معلم ، تدریس برای آزمون ، آموزش انسان محور