آموزش انعطاف پذیر؛ پاسخ مدرسه به نیازهای رشدی کودکان

تحولات سریع اجتماعی، فرهنگی و شناختی در دنیای معاصر، نظام های آموزشی را با چالش پاسخ گویی به نیازهای متنوع و پویای کودکان مواجه ساخته است. در این میان، آموزش های سنتی مبتنی بر برنامه های درسی ثابت، روش های یکسان ساز و ارزشیابی نمره محور، توان پاسخ گویی موثر به تفاوت های فردی و نیازهای رشدی کودکان را ندارند. آموزش انعطاف پذیر به عنوان رویکردی نوین در تعلیم وتربیت، با تاکید بر تفاوت های فردی، ریتم های متنوع یادگیری، نیازهای شناختی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی کودکان، می کوشد مدرسه را به محیطی انسانی، پویا و رشددهنده تبدیل کند.این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بررسی مفهوم آموزش انعطاف پذیر، مبانی نظری آن و ارتباط آن با نیازهای رشدی کودکان می پردازد. در این راستا، نقش معلم در طراحی موقعیت های یادگیری متنوع، اهمیت محیط یادگیری پاسخ گو، بازنگری در شیوه های ارزشیابی و فاصله گرفتن از نمره محوری مورد تاکید قرار می گیرد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که آموزش انعطاف پذیر می تواند زمینه ساز رشد همه جانبه کودکان، افزایش انگیزش یادگیری، تقویت احساس شایستگی و شکل گیری هویت مثبت در آنان شود. در نهایت، مقاله بر ضرورت بازتعریف نقش مدرسه از نهادی آموزشی–اداری به فضایی تربیتی و انسان محور تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش انعطاف پذیر ، نیازهای رشدی کودکان ، تفاوت های فردی ، مدرسه انسان محور ، یادگیری فردمحور ، نقش معلم ، ارزشیابی کیفی