تاثیراضطراب برسلامت جسمی وروحی

اضطراب مزمن فراتر از یک تجربه ذهنی گذرا، به عنوان یک عامل مخرب در نظام بیولوژیک انسان عمل می کند که مرز میان روان و جسم را در می نوردد. پاراگراف نخست بر سازوکارهای روانی و عصبی تمرکز دارد؛ جایی که اختلال در ترشح ناقل های عصبی و فعالیت بیش از حد آمیگدال، منجر به فرسودگی عاطفی، کاهش عملکردهای شناختی نظیر تمرکز و حافظه، و بروز اختلالات خواب می گردد. این وضعیت، فرد را در یک چرخه مداوم از گوش بزنگی قرار می دهد که نه تنها ثبات روانی را سلب کرده، بلکه زمینه ساز بروز اختلالات خلقی عمیق تر از جمله افسردگی ثانویه می شود. پیامدهای فیزیولوژیک این پدیده مورد مداقه قرار می گیرد که نشان دهنده ابعاد جسمانی اضطراب در اندام های حیاتی است. تداوم پاسخ های استرس زا باعث آزادسازی مستمر هورمون های کورتیزول و آدرنالین شده که پیامد مستقیم آن افزایش ریسک بیماری های قلبی-عروقی، اختلال در عملکرد سیستم گوارش (از طریق محور مغز-روده) و تضعیف توان دفاعی سیستم ایمنی بدن است. در نهایت، این نوشتار بر این نکته تاکید می ورزد که مدیریت اضطراب تنها یک ضرورت اخلاقی یا روانی نیست، بلکه یک اقدام پیشگیرانه بالینی برای صیانت از سلامت ساختاری بدن در برابر فرسودگی های بیولوژیک محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب مزمن ، سلامت روان تنی (سایکوسوماتیک) ، هورمون کورتیزول ، سیستم عصبی خودکار ، فرسودگی روانی ، تضعیف سیستم ایمنی.