بررسی تاثیر سبک های مدیریت اضطراب والدین بر خود تنظیمی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های مدیریت اضطراب والدین بر خودتنظیمی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و کاربردی بود و به صورت مقطعی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه مدارس دولتی شهر کرمانشاه بود که بر اساس آمار آموزش و پرورش، تعداد آن ها حدود ۱۸۰۰۰ نفر برآورد شد و حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۳۷۷ نفر تعیین و به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه سبک های مدیریت اضطراب والدین موریس و همکاران (۲۰۰۷)، پرسشنامه خودتنظیمی تحصیلی زیمرمن (۲۰۰۰) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی سالمانلاهو-هولستنن و نیمی ویرتا (۲۰۰۹) بود که همگی دارای روایی و پایایی مناسب گزارش شده اند. داده های گردآوری شده با استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار و فراوانی و همچنین تحلیل های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که بین سبک های مدیریت اضطراب والدین و خودتنظیمی دانش آموزان رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۵۱) و سبک های مدیریت اضطراب والدین توانستند به طور معناداری فرسودگی تحصیلی دانش آموزان را پیش بینی کنند (p<۰.۰۱, β=-۰.۴۶). این یافته ها نشان می دهد که والدینی که از راهبردهای سازگارانه برای مدیریت اضطراب خود استفاده می کنند، فرزندان آن ها توانایی بیشتری در تنظیم رفتار و هیجان های تحصیلی خود دارند و در نتیجه سطح فرسودگی تحصیلی کاهش می یابد.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریت اضطراب والدین ، خودتنظیمی تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی