بررسی تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز (NVC) به دانش آموزان بر کاهش تعارضات ، بهبود جو عاطفی مدرسه و افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز (NVC) بر کاهش تعارضات، بهبود جو عاطفی مدرسه و افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه سوم تا پنجم ابتدایی مدارس دولتی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۶۰ دانش آموز (۳۰ دختر و ۳۰ پسر) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز مبتنی بر الگوی مارشال روزنبرگ قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل برنامه عادی مدرسه را دریافت نمود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تعارضات بین فردی دانش آموزان جانسون و جانسون (۱۹۹۶)، پرسشنامه جو عاطفی مدرسه مووس (۱۹۹۴) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (۱۹۹۳) بود. داده های حاصل با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و آزمون t وابسته مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد آموزش مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز تاثیر معناداری بر کاهش تعارضات دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸)، بهبود جو عاطفی مدرسه (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲) و افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۵۰) داشته است. همچنین نتایج تحلیل فرضیه اصلی نشان داد که اثر کلی مداخله آموزشی بر مجموعه متغیرهای وابسته معنادار بوده است (p<۰.۰۱, η²=۰.۶۱). و نشان می دهد آموزش مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز می تواند به عنوان یک راهکار موثر در کاهش تعارضات، ارتقای جو عاطفی مدرسه و افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در بهبود سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان در محیط های آموزشی مشابه شهر کرمانشاه ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی غیرخشونت آمیز (NVC) ، تعارضات دانش آموزان ، جو عاطفی مدرسه ، سازگاری اجتماعی