بررسی تاثیر استفاده از بازخورد اصلاحی توام با تایید بر انگیزش پیشرفت و امید به آینده دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استفاده از بازخورد اصلاحی توام با تایید بر انگیزش پیشرفت و امید به آینده دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه (پایه های دهم، یازدهم و دوازدهم) مدارس دولتی روزانه نواحی ۱ و ۲ شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از این میان ۴۰۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۲۰۰ نفر) و کنترل (۲۰۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت مداخله ارائه بازخورد اصلاحی توام با تایید در تکالیف کلاسی و ارزیابی های عملکردی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل بازخورد معمول مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمنس (۱۹۷۰)، مقیاس امید به آینده اشنایدر (۱۹۹۱) و پروتکل محقق ساخته مداخله بازخورد بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (MANCOVA) و تحلیل کوواریانس یک راهه (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که مداخله بر ترکیب خطی متغیرهای وابسته تاثیر معناداری داشته است (p<۰.۰۰۱، اثر پیلایی=۰.۲۱۸، F=۵۴.۶۷). نتایج تحلیل های تک متغیری نیز حاکی از آن بود که بازخورد اصلاحی توام با تایید به طور معناداری موجب افزایش انگیزش پیشرفت p<۰.۰۰۱، F=۶۳.۳۱، η²=۰.۱۳۸و امید به آینده p<۰.۰۰۱، F=۷۹.۸۸، η²=۰.۱۶۸در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است.

کلیدواژه ها:

استفاده از بازخورد اصلاحی توام با تایید ، انگیزش پیشرفت ، امید به آینده