بررسی تاثیر روش تدریس سقراطی (گفت وگوی محوری) بر احساس تعلق به کلاس و انگیزش پیشرفت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس سقراطی (گفت وگوی محوری) بر احساس تعلق به کلاس و انگیزش پیشرفت دانش آموزان متوسطه شهر کرمانشاه انجام شد. پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان متوسطه مدارس دولتی شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از این میان، ۱۲۰ دانش آموز (۶۰ دختر و ۶۰ پسر) با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش روش تدریس سقراطی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل برنامه عادی مدرسه را دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه احساس تعلق به کلاس (Classroom Sense of Belonging Questionnaire، گارسیا و همکاران، ۲۰۱۵) و پرسشنامه انگیزش پیشرفت دانش آموزان (Achievement Motivation Questionnaire، اسپنس و همکاران، ۱۹۹۸) بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد روش تدریس سقراطی تاثیر معناداری بر افزایش احساس تعلق به کلاس (p<۰.۰۱, β=۰.۴۸) و انگیزش پیشرفت دانش آموزان (p<۰.۰۱, β=۰.۵۲) داشته است.

کلیدواژه ها:

روش تدریس سقراطی ، گفت وگوی محوری ، احساس تعلق به کلاس ، انگیزش پیشرفت