واکاوی پیوند معنایی میان خودآگاهی، یادگیری خود تنظیم گر و سازه های شخصیتی در بستر آموزش محلی(مطالعه موردی: دانش آموزان مدرسه آفرینش )

این پژوهش با هدف واکاوی نقش اساسی خودآگاهی در ارتقاء کیفیت یادگیری و تسهیل توسعه ی ابعاد شخصیتی در میان دانش آموزان مدرسه آفرینش سمیرم انجام شده است. در دنیای پرشتاب امروز، آموزش موثر نیازمند فراتر رفتن از انتقال صرف اطلاعات و تمرکز بر توانایی های درونی دانش آموزان است. این مطالعه، خودآگاهی را به عنوان کانون تنظیم کننده ی فرآیندهای یادگیری خودتنظیم گر (SRL) در سه مرحله ی پیش بینی، عملکرد و خود-بازنگری، مورد بررسی قرار می دهد. تحلیل ها نشان می دهد که ضعف در خودآگاهی، منجر به استراتژی های یادگیری سطحی و واکنش های محیطی می شود. در سطح توسعه ی شخصیت، خودآگاهی به عنوان زیربنای هویت یابی سالم، مدیریت هیجانات (خودآگاهی هیجانی) و تقویت مسئولیت پذیری اخلاقی عمل می کند. نتیجه گیری حاکی از آن است که ادغام عامدانه مداخلات مبتنی بر خودآگاهی در برنامه های درسی، نه تنها عملکرد تحصیلی، بلکه بلوغ شخصیتی دانش آموزان را تضمین می نماید. پیشنهاد می شود در مطالعات آتی بر طراحی ابزارهای سنجش بومی و اجرای کارآزمایی های مداخله ای با تمرکز بر ذهن آگاهی تاکید گردد..

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودآگاهی ، یادگیری ، توسعه شخصیت ، دانش آموز ، هوش هیجانی.