آموزش مهارت های زندگی به کودکان ابتدایی: از خودمراقبتی تا تصمیم گیری مطلوب

بیش از یک دهه است که پژوهش های آموزشی در آموزش و پرورش به سمت مهارت های زندگی پیش می رود. آنچه امروزه روی آن تاکید می شود، آن دسته از آموزش هایی است که فرد برای زندگی خود به آنها نیاز دارد. برخی ویژگی ها که به آن جان مایه های شهروندی امروزی گفته می شود، باید در روند آموزش مورد توجه قرار گیرد تا در فرد نهادینه شود و در آینده با مردم جامعه ارتباط سالم و درستی برقرار کند آموزش مهارتهای زندگی میتواند گام بسیار مهمی در جهت کاهش آسیبهای اجتماعی باشد.یکی از اهداف عالیه نظام رسمی آموزش و پرورش کشور، اجتماعی کردن صحیح کودکان و نوجوانان است، زیرا رشد و تحول اجتماعی در سایه اجتماعی شدن، سازگاری و برقراری ارتباط مطلوب با دیگران میسر است. از بین تمامی سازمانهایی که نقش کلیدی در اجتماعی کردن افراد دارند، «مدرسه» اولین جایگاه رسمی تجربه اجتماعی است و در این زمینه نقش تعیین کننده ای دارد. بر این اساس، هر گونه تلاش در خصوص ایجاد و پرورش «مهارتهای اجتماعی» چه در برنامه رسمی و یا در فعالیتهای فوق برنامه نمی تواند بدون ملاحظه روند رشد دانش آموزان باشد، به ویژه آن که سالهای حساس رشد اجتماعی مقارن با سنین مدرسه، اعم از دوره ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان است. بنابراین مدرسه موظف است فرصتهای مناسب برای «رشد اجتماعی» و افزایش مهارتهای اجتماعی دانش آموزان فراهم کند در غیر این صورت، عدم کسب مهارتهای اجتماعی لازم منجر به بروز مشکلات متنوع رفتاری، خواهد شد

کلیدواژه ها:

مهارتهای اجتماعی ، مدرسه ، دانش آموزان ، برقراری ارتباط مطلوب ، برنامه رسمی ، رشد اجتماعی