تحلیل نقش معلم به عنوان مربی تحول شخصیتی در فرایند رشد دانش آموزان

این مقاله پژوهشی با هدف تحلیل عمیق و چندبعدی نقش تحول یافته معلم در مقام مربی شخصیتی و مرشد اخلاقی دانش آموزان تدوین شده است. در پارادایم جدید تعلیم و تربیت که آموزش را فراتر از انتقال اطلاعات و متمرکز بر پرورش انسان هایی کامل، خودآگاه، مسئول و توانمند می داند، معلم به عنوان عامل اصلی تحول شخصیتی مورد بازتعریف قرار می گیرد. این پژوهش کیفی با رویکرد پدیدارشناسانه و با استفاده از روش های مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته با ۳۵ معلم مجرب، مشاهده مشارکتی در ۱۵ کلاس درس، و تحلیل محتوای بیانات ۲۰۰ دانش آموز در دوره های مختلف تحصیلی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که نقش مربیگری شخصیتی معلم در پنج لایه اصلی «الگوسازی اخلاقی»، «تسهیل گری خودشناسی»، «رشد دهندگی تفکر انتقادی»، «پرورش دهندگی مسئولیت پذیری اجتماعی» و «توسعه دهندگی تاب آوری روانی» تجلی می یابد. چالش های عمده در مسیر تحقق این نقش شامل محدودیت های برنامه درسی متمرکز و آزمون محور، کمبود آموزش های تخصصی در زمینه مربیگری شخصیتی، تضاد بین انتظارات سنتی و نوین از معلم، فشارهای اداری و بوروکراتیک، و مقاومت برخی خانواده ها در برابر نقش آفرینی تربیتی معلم است. راهکارهای پیشنهادی شامل بازطراحی برنامه های تربیت معلم با محوریت مهارت های مربیگری، ایجاد فضای آموزشی گفت وگومحور، توسعه جوامع یادگیری حرفه ای معلمان، و طراحی نظام ارزشیابی چندبعدی از عملکرد معلم است. این مطالعه نتیجه می گیرد که معلم به عنوان «معمار شخصیت» و «باغبان رشد درونی» دانش آموز، نقشی بی بدیل در شکل گیری سرمایه انسانی و اجتماعی جامعه دارد و نظام آموزشی نیازمند انقلابی نرم در بازتعریف جایگاه و توانمندسازی معلمان در این مسیر است.

کلیدواژه ها:

تحول شخصیتی ، رشد دانش آموزان ، معلمان