تاثیر داستان خوانی بر رشد مهارت نوشتاری دانش آموزان ابتدایی

این مقاله به بررسی نقش و تاثیر نظام مند برنامه های مدون داستان خوانی بر رشد و تقویت مهارت های نوشتاری دانش آموزان مقطع ابتدایی می پردازد. با توجه به چالش های موجود در حوزه آموزش نوشتار در نظام آموزشی ایران و ضعف آشکار دانش آموزان در تولید متن های منسجم، خلاق و صحیح از نظر ساختاری، این پژوهش بر آن است تا با واکاوی ارتباط بین درونداد زبانی غنی (از طریق داستان) و برونداد نوشتاری، الگویی عملی برای بهبود آموزش نوشتار ارائه دهد. روش تحقیق حاضر کیفی از نوع اقدام پژوهی مشارکتی است که طی یک سال تحصیلی بر روی ۳۵ دانش آموز پایه سوم و چهارم ابتدایی انجام شد. داده ها از طریق مشاهده مشارکتی، تحلیل نمونه های نوشتاری، مصاحبه نیمه ساختاریافته با دانش آموزان و معلمان و نیز پرسشنامه نگرش سنج گردآوری شد. یافته ها حاکی از آن است که داستان خوانی منظم و هدایت شده به طور معناداری موجب بهبود در شاخص های گوناگون مهارت نوشتاری از جمله غنای واژگانی، صحت دستوری، انسجام متن، خلاقیت در محتوا و سازمان دهی ایده ها شده است. همچنین، نگرش دانش آموزان نسبت به فعالیت نوشتن مثبت تر و انگیزه درونی آنان برای تولید متن افزایش یافته است. چالش های اصلی در اجرای این برنامه شامل محدودیت زمانی، تنوع سطحی دانش آموزان، کمبود منابع مناسب و مقاومت برخی اولیاء در برابر روش های غیرمستقیم آموزشی بوده است. راهکارهای پیشنهادی، ایجاد برنامه درسی تلفیقی، آموزش تخصصی معلمان، تولید بسته های آموزشی داستان محور و مشارکت دادن خانواده ها در فرآیند یادگیری است. این مطالعه نتیجه می گیرد که داستان خوانی نه به عنوان یک فعالیت فرعی، بلکه به مثابه یک استراتژی آموزشی محوری می تواند زیربنای زبان آموزی و تفکر انتقادی را در دانش آموزان ابتدایی تقویت کرده و شکاف بین درک مطلب و تولید نوشتاری را پر کند.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، داستان خوانی ، مهارت نوشتاری