اقدام پژوهی چگونه توانستم مشکل کم رویی فاطمه دانش آموز پایه هفتم را کاهش دهم

فصل نخست: کلیات و چارچوب مفهومی پژوهشمقدمه ای تحلیلی بر مسئله کم رویی در بافت آموزشیکم رویی، به عنوان یک سازه روان شناختی چندبعدی، تظاهری رفتاری-هیجانی است که در قالب احساس ناراحتی، بازداری و اضطراب در موقعیت های اجتماعی بین فردی تجلی می یابد و می تواند عملکرد تحصیلی، تعاملات همسالانه و تحول هویت نوجوان را با چالش های جدی مواجه سازد. این پدیده در دوران حساس نوجوانی، به ویژه در پایه هفتم که همزمان با انتقال از مقطع ابتدایی به متوسطه اول و مواجهه با ساختارهای آموزشی پیچیده تر، انتظارات فزاینده و گروه همسالان جدید است، از اهمیت و حساسیت فوق العاده ای برخوردار می باشد. در این میان، فاطمه، دانش آموز کلاس هفتم، نمونه ای عینی از این چالش بود که کم رویی او نه تنها به عنوان یک ویژگی شخصیتی خفیف، بلکه به مثابه مانعی جدی در مسیر شکوفایی استعدادهای تحصیلی و تکامل اجتماعی اش عمل می نمود. این اقدام پژوهی با هدف واکاوی عمیق ریشه های این مسئله و طراحی، اجرا و ارزیابی مداخله ای نظام مند و چندوجهی به منظور کاهش معنادار این مشکل و توانمندسازی این دانش آموز جهت حضور فعال و اثربخش در عرصه های آموزشی و اجتماعی طرح ریزی گردید.بیان مسئله به صورت تحلیلی و شواهد محورفاطمه، دانش آموزی سیزده ساله، با بهره هوشی در محدوده متوسط رو به بالا، در حیطه عملکردهای تحصیلی انفرادی و تکالیف نوشتاری، از کارایی قابل قبولی برخوردار بود؛ لیکن در هر موقعیتی که مستلزم تعامل اجتماعی، ابراز وجود شفاهی یا مشارکت جمعی بود، دچار نوعی بازداری شدید و فلج کننده می گردید. تظاهرات عینی این کم رویی را می توان در قالب شواهد رفتاری زیر صورتبندی نمود: